شمارى از نشانه هاى حتمى و غير حتمى : 2. خسف در بيداء
واژه ((خسف ))، به معناى فرو رفتن و پنهان شدن است (۱) و ((بيداء))، نام سرزمينى است بين مكه و مدينه . ظاهرا منظور از ((خسف در بيداء)) آن است كه سفيانى ، با لشكرى عظيم ، به قصد جنگ با مهدى (ع ) عازم مكه مى شود، در بين مكه و مدينه و در محلى كه به سرزمين ((بيداء)) معروف است ، به گونه معجزه ، به امر خداوند، در دل زمين فرو مى روند.(۲)
اين حادثه ، در روايات بسيارى از عامه و خاصه ، به عنوان نشانه ظهور بيان شده در شمارى از آنها بر حتمى بودن آن نيز تاءكيد شده (۳) است . صاحب منتخب الاثر، پس از ذكر اين نشانه تصريح مى كند كه روايات آن ، به حد تواتر مى رسد.(۴) اينك ، دو نمونه از آن روايات :
على (ع ) در تفسير آيه شريفه (( و لوترى اذفزعوا فلافوت و اخذمن كان قريب .(۵) ))
(( قبيل قائمنا المهدى يخرج السفيانى .... و ياتى المدينه جيشه حتى اذا انتهى الى البيداء خسف الله . به(۶) ))
در آستانه ظهور قائم ما، مهدى (ع ) خروج مى كند... سپاه وى ، به سوى مدينه حركت مى كند و چون به سرزمين بيداء مى رسند، خداوند آنها را در كام زمين فرو مى برد.
يا مى فرمايد:
(( و يخرج رجل من اهل بيتى فى الحرم فيبلغ السفيانى ، فيبعث اليه جندا من جنده فيهزمهم فيسير اليه السفيانى بمن معه ، حتى اذا
جاوزوا بيداء من الارض ، خسف بهم ، فلاينجوا منهم الا المخبر عنهم .))(۷)
مردى از خاندان من ، در سرزمين حرم قيام مى كند، چون خبر ظهور وى به سفيانى مى رسد، وى ، سپاهى از لشكريان خود را براى جنگ ، به سوى او مى فرستد، ولى (سپاه مهدى ) آنان را شكست مى دهد، آنگاه خود سفيانى با لشكريان همراه ، به جنگ وى مى روند و چون از سرزمين بيداء مى گذرند، در زمين فرو مى روند و جز يك نفر، كه خبر آنان را مى آورد همگى هلاك مى شوند.
گر چه حادثه ((خسف )) در منطقه ((بيداء)) و در مورد لشكر سفيانى واقع مى شود، ولى در برخى روايات ، غير از خسف در بيداء، از خسف در مشرق و خسف در مغرب نيز ياد شده است .))(۸) و اين نشانگر آن است كه در ساير نقاط زمين نيز، چنين حوادثى رخ مى دهد و به امر خداوند دشمنان مهدى (عج )، بدين وسيله نابود مى گردند.
پی نوشته ها :
۱- ((لسان العرب ))، ابن منظور، 9/67، نشر ادب الحوزه ، قم .
۲- ((مراصد الاطلاع ))، ج 1/239؛ ((وافى ))، ج 2/442؛ ((مسايل العشره )) چاپ شده در مجموع ((مصناف شيخ مفيد))، ج 3/122؛ ((غيبت نعمانى ))/252.
۳- ((منتخب الاثر)) / 459؛ ((كتاب الغيبه ))، نعمانى / 252؛ ((تاريخ الغيبه الكبرى )) / 449- 502.
۴- ((منتخب الاثر)) / 459؛ ((كتاب الغيبه ))، نعمانى / 252؛ ((تاريخ الغيبه الكبرى )) / 449- 502.
۵- سوره ((سبا))، آيه / 51.
۶- ((ينابيع الموده ))، سليمان بن ابراهيم قندوزى / 427، بصيرتى ، قم .
۷- ((تاريخ غيبت كبرى ))/ 521.
۸- ((منتخب الاثر)) / 442، 445؛ ((وافى )) ج 2/443.
منبع : كتاب : چشم به راه مهدى
نظرات شما عزیزان: